Hoe gemakkelijk reizen is als Nederlander / How easy it is to travel when you are from The Netherlands

Inmiddels zijn we 2,5 maand onderweg en hebben de volgende landen bezocht: Panama, Colombia, Ecuador, Peru en Chili. Tijdens deze reis zijn we medereizigers van over de hele wereld tegengekomen. Het is interessant om te leren hoe gemakkelijk wij het als Nederlanders, of EU-ers, hebben als het gaat om reizen, grenzen over gaan en waar je land mee wordt geassocieerd.

Als we terug in Europa zijn, zullen we de meeste grensovergangen via de lucht hebben gedaan, met uitzondering van Panama- Colombia en Peru-Chili. Mijns inziens zijn luchthavengrensovergangen wat makkelijkers dan de overgangen op de weg. Overal waar ik vertel dat ik Nederlands ben, met name tijdens het WK, was het direct een van de volgende uitspraken, in willekeurige volgorde:

- Robben!!!

- Holanda campione!

- Naranja Mechanica (de oranje machine, een naam die al sinds de jaren ’70 aan het Nederlands Elftal wordt gegeven)

- En het obligate “Amsterdam!” met alle bijbehorende producten

Tina wordt hier vaak aangezien als een Latina, maar haar gebrekkelijke Spaans verraad dat ze in elk geval niet van een Spaanstalig land komt. Ik bedenk me nu dat La Tina een prachtige artiestennaam voor haar is in deze regio! Vervolgens moet ze herhalen dat ze niet van Zwitserland komt, maar van Zweden (Suiza en Suecia ligt qua uitspraak dicht bij elkaar).

Maar dat is het wel zo’n beetje wat betreft moeilijkheden.

Amerikanen moeten voor veel landen geld betalen voor een visum om überhaupt de grens over te mogen. Een vreemde vorm van discriminatie, want Europeanen betalen niets. Ik heb geen idee waar dit onderscheid vandaan komt. Waarschijnlijk een compensatie voor de buitenproportionele porties eten dat ze zullen gaan consumeren, zodat er minder te eten overblijft voor de lokale bevolking.

In de auto op weg naar de boot die ons naar Colombia zou brengen zat een jongen uit Mexico. Bij een paspoortcontrole onderweg (waarom dat nodig was is mij niet duidelijk, midden in Panama) werden onze paspoorten opgevraagd. Een korte blik van de dienstklopper op die van mij was voldoende om het kennelijk prima te vinden. Dit ondanks dat mijn foto al lang niet meer lijkt! Toen de auto waarin de Mexicaan zat veel langer werd gecontroleerd werd door medepassagiers verteld dat Mexico een slechte reputatie heeft in de rest van Latijns Amerika. De Mexicaan in kwestie vertelde later dat hij vaak problemen heeft om de grens over te komen, simpelweg omdat landgenoten van hem zich bezig houden met internationale drugssmokkel. Let wel, de jongen uit Nieuw-Zeeland in diezelfde auto had op dat moment enkele grammen cocaïne op zak.

Op weg naar het park in Bogota waar de eerste voetbalwedstrijd van Colombia op groot scherm werd getoond, deelden we een taxi met een reislustige Colombiaanse jongen die vanwege zijn gezondheid even terug in eigen land was. Wat de Mexicaan ondervond in het klein, maakte deze jongen mee in het groot. Hij wilde vanuit Peru de grens met Bolivia oversteken, en werd op basis van zijn Colombiaanse nationaliteit tegen gehouden. Hij diende meer formulieren in te vullen. Braaf voldeed hij aan de eis, om vervolgens te horen dat hij nog een ander formulier nodig had, bij weer een ander loket. Na enkele malen van de grens naar een andere balie te zijn gestuurd, werd hem simpelweg medegedeeld dat hij niet welkom was in Bolivia. “We houden niet van Colombianen hier.” Colombia heeft nog altijd het stigma van drugsland nummer 1, terwijl we allemaal weten dat Colombia inmiddels van de eerste plaats is verstoten door Venezuela. Vervolgens liep hij gewoon de grens over en werd hij niet tegengehouden. Fantastische grensbewaking. Illegaal in Bolivia, wat hem ook weer problemen gaf tijdens een grensovergang met Chili...

Over illegaal in een land zijn gesproken. De eerste dag in Colombia hadden alle passagiers van de boot geen paspoort, omdat de kapitein via een bepaalde truc de immigratie zelf in een dag moest regelen. De Noor en het Zwitserse stel ontploften zowat. “Ik heb mijn paspoort nodig! Ik wil nu mijn paspoort!”. De Israëliër was minder zenuwachtig. Voor hem was niet de eerste keer dat hij zonder paspoort in een ander land was. Maar dit was tijdens zijn militaire dienst, tijdens serieuze militaire acties in buurlanden – in het holst van de nacht, met verschillende leeftijdsgenoten die nu in dezelfde groepssamenstelling Latijns Amerika onveilig maken.

Wij zullen nog grensovergangen van Chili naar Bolivia, Bolivia naar Brazilië ondergaan. Daarna van Brazilië via de EU naar Engeland en weer de EU. Het zal vast weer gladjes verlopen.

---English

We are 2.5 months on the road and we visited the following countries: Panama, Colombia, Ecuador, Peru and Chile. During this trip we met fellow travellers from all over the world. It is interesting to see how easy it is coming from the Netherlands, or any EU country, when it comes to travelling, crossing borders and what you are being associated with.

The moment we will be back in Europe we will have crosses borders mostly on airports, with the exception of Panama-Colombia and Peru-Chile. My view is that airport border crossings tend to be easier than crossings on the road. Everywhere where I tell that I am from The Netherlands, especially during the World Cup, one of the following phrases I heard, in random order:

- Robben!!!

- Holanda campione!

- Naranja Mechanica (The Orange Machine, a pet name given to the Dutch National Football Team since the seventies)

- And the obligated “Amsterdam!” with all its well-known products

Sometimes people think that Tina is a Latina, but her Spanish gives away immediately that at least she does not come from a Spanish speaking country. I realise now that “La Tina” is a perfect stage name for her in this region! And always she has to explain that she is not from Switzerland, but from Sweden (Suiza and Suecia are very close in pronunciation).

But that is about it when it comes to difficulties we face.

Americans have to pay extra for a visa to be able to cross some borders. A strange form of discrimination,

because Europeans do not pay anything. I have no idea where this segregation comes from. I can only surmise that it is to compensate the country for the humongous portions of food the Americans will consume, leaving less for the local people.

In the car that would bring us to the boat to Colombia there was one guy from Mexico. At a passport checkpoint (why they had such a checkpoint in the middle of Panama was not clear to me) our passes were checked. A short glance at mine was enough for the martinet to give it back to me. Even though my picture does not look like me at all anymore!

When the car with the Mexican was checked for a way longer time, other passengers told me that Mexico has a bad reputation in the rest of Latin America. The Mexican told us later that he faces problems crossing borders many times, simply because he is from Mexico. Please note that the guy from New-Zealand in the same car carried several grams of cocaine at that time.

On our way to the park in Bogota where the first match of Colombia would be shown on a big screen, we shared a taxi with a Colombian guy who had travelled a lot, but was back in his home country for a while for health reasons. The experience of the Mexican, was topped by the Colombian. He wanted to cross the border from Peru to Bolivia, but based on his Colombian nationality he was stopped. He had to fill in more forms. He obeyed without complaining, only to hear that he had to fill in even more forms. Several times he was sent from one desk to another, finally to hear that he was not welcome. “We do not like Colombians”. Colombia still has the stigma of being the number 1 drugs country in the world, whereas we all know that the country has been pushed to number 2 in favour of Venezuela some years ago. After that he simply walked across the border without being stopped. Fantastic border control. Illegal in Bolivia for weeks, what led to troubles again when he wanted to cross the border to Chile…

Speaking of being illegal in a country, on the day of arrival in Colombia all passengers of the boat did not have their passports, because the captain had to clear us through immigration himself due to an administrative trick that saved him money. The Norwegian guy and the Swiss couple almost exploded. “I need my passport! I want my passport now!”. The Israeli was not that nervous. It turned out not to be the first time for him to be in a country illegally without passport. But that was during his military service, during serious military actions in neighbouring countries – in the middle of the night, with several buddies of the same age, who now in the same sized groups of fellow-Israeli roam the streets of Latin America.

Tina and I will face borders from Chile to Bolivia, from Bolivia to Brazil and then from Brazil to EU, to the UK and EU again. I am sure we will be fine.