Geen koffie meer in Colombia en een kieskeurige zwerver. / No coffee in Colombia and a picky hobo

Met een gemiddelde temperatuur van boven de 30 graden overdag zou je denken dat er weinig leven is op straat in Cartagena. Je ziet geen mensen hardlopen; die zie je hier überhaupt zelden. Desondans lijkt het erop dat het grootste gedeelte van het leven op straat gebeurt. De hele dag lopen er mannetjes met twee bakken op hun schouders rond. In een van die bakken zitten thermoskannen met verse koffie op smaak voor omgerekend ongeveer 20 eurocent. In de andere bak sigaretten en snoep. En ze doen goeie zaken! Wel doet de gemiddelde Colombiaan suiker in de koffie, waarop ik altijd in vertwijfeling uitroep: als je geen koffie lust, drink dan wat anders!

Net als de mannen en vrouwen die met karren met vruchten of vers geperst vruchtensap rondrijden. Hier lijkt alles uit de achtertuin te komen! 

Het eten van de straatverkopers is ook fantastisch. Duur maar erg lekker is de cocktail van zeevruchten; veel betaalbaarder zijn de hamburgers op het pleintje in de buurt. Elke avond staat er een grote groep mensen rondom het kleine wagentje waar een man de hele avond vlees bakt en kaas smelt. Voor ongeveer € 1,50 heb je een vullende hamburger met alles erop en eraan.

Het afgelopen weekend was ook in Colombia verkiezingsweekend. Dat betekent geen alcohol in horeca. Zijn ze bang dat ze onder de invloed van alcohol met hun hart stemmen in plaats van met hun hoofd? Of een verkeerd antwoord geven? Buiten het hokje kleuren? En je kunt hier gewoon te laat zijn met koffie bestellen! In de ochtend wordt er veel koffie gedronken en dan bestaat de kans dat je wanneer je ’s avonds een koffie wilt in een bar dat ze zeggen: “Ahora no café!”

Voorrang kennen ze hier nauwelijks. Als je over wilt steken, moet je op een gegeven moment gewoon gaan. De kleine gele taxis kunnen je niet zoveel doen; ik denk dat de schade groter zal zijn aan de auto dan aan mij. Maar ze zijn met veel! Elke derde auto is een taxi en ze maken herrie om te laten horen dat ze er zijn.

Onze Braziliaanse vriend Ubi trakteerde een zwerver die graag ‘iets’ wilde hebben op een broodje en wat te drinken. Het kleine broodje was niet goed genoeg, dus het moest terug! Een groter brood was wat de zwerver bedoelde. En hij dronk alleen Coca-Cola. Maar fatsoenlijke schoenen, ho maar. Laat staan manieren, want zonder te bedanken verdween hij in de nacht...

Van een paradijs door de hel naar Cartagena / From paradise through hell to Cartagena

De laatste dagen in Panama Stad boekten we een trip naar de beroemde paradijselijke eilanden van San Blas. Zonder gedegen vooronderzoek gedaan te hebben (onthoud dit!) namen we de boot die maar halfvol was en op woensdag zou vertekken.

Op dinsdag nam ik in mijn eentje de trein naar Colón, de noordelijke havenstad aan het Panama Kanaal. Deze trein ging over het traject dat door de Amerikaanse goudzoekers werd genomen om van de oostkust naar de westkust te reizen. Op zich een mooie rit, maar tamelijk aan de prijs: 25 dollar voor een uurtje, plus natuurlijk wat vertraging! 

Aangekomen in Colón werden we opgewacht door een Colónne taxi chauffeurs die met een geplastificeerde prijslijst aankwamen voor alles dat er te beleven was in de buurt. De Nederlandse jongen die ik op de trein had ontmoet, wilde graag naar de noordelijke sluizen van Gatun en had wat onderzoek gedaan. Er zou een bus gaan van het busstation dat op 200 meter lopen van het treinstation lag. Maar de sterke arm dacht daar anders over. Ondanks hun gebrekkige lengte, maakten agenten ons enigszins intimiderend duidelijk dat er geen bus ging naar de sluis en dat we wel een taxi moesten nemen. “Amigo, no bus!”. Wars van autoriteit liepen de twee Hollandse jongens naar het busstation (gevolgd door een politiewagen) waar we al snel uitvonden waar de bus naar de Gatun Sluizen ging. Wel nog 45 minuten wachten in een stikhete bus met alleen maar locals. En een doos met kippen. 

Tijdens het wachten werd er van alles aangeboden door mannetjes: van Gods woord tot koekjes en zaad dat je van feitelijk alle ziektes geneest. Voor 1 dollar 50 werden we netjes bij de sluis afgezet. Wel aan de verkeerde kant, maar omdat er net een gigantisch schip aankwam, moesten we dat voor laten gaan voordat we terug konden lopen. Levert wel leuke plaatjes op!

De sluizen waren groot en nog indrukwekkender dan de sluizen aan de zuidkant, te meer omdat het schip op drie meter afstand van het toeschouwersdek voer. Voor nog eens 1 dollar en 3 dollar 15 twee bussen terug naar Panama Stad genomen.

De ochtend erop was het al vroeg dag. In ons geval om 5:30u stond er een jeep voor die ons naar een haven aan de Carabische zee zou brengen. Daar begon het drama. Laten we zeggen dat organisatietalent niet een kernkwaliteit is van de Panamese Transporteurs, want we moesten verschillende adressen af en de samenstelling van de mensen in de auto veranderde voortdurend. Na heel veel geschreeuw, gebel, nog meer geschreeuw en nog meer gebel was het dan toch tijd om te gaan. Onderweg twee keer gestopt en werkelijke ALLE tijd genomen. Tijd die later door de chauffeurs werd ingehaald door als een idioot door slingerende bergweggetjes te scheuren. Bij een verkeersdrempel in de bush stond een klein huisje en moest er een extra belasting betaald worden. Ook een manier om aan je geld te komen! Toen met een motorboot via verschillende eilandjes naar de zeilboot. 68 voet lang, maar dat klopte niet. Ik heb het eens nagemeten, maar met mijn voeten was het maar 52 voet. Tina kwam tot 62 en de reisleidster zou tot 78 komen. En natuurlijk was de boot nog niet gereed, dus werden we op een eilandje afgezet om nog een kleine twee uur te wachten voordat de immigratie geregeld was en de boot klaar was om te vertrekken. We lezen 15 uur in de middag inmiddels. Uurtje varen en dat was het dan: de eerste stop voor de nacht.

De boot bleek uiteindelijk toch vol te zitten en de 12 gasten hadden samen 11 nationaliteiten. Met de bemanning kwamen we tot het volgende rijtje: Spanje (kapitein van Catalonië, gast van de Canarische Eilanden woonachtig in Chili), Argentinië, Panama (de papagaai Coco), Chili, een gepensioneerde openbaar aanklager van Brazilië, Colombia (nietsnut horende bij de kapitein), een jongen uit Mexico die veel had opgegeven voor een lange reis, een eeuwige reiziger van Engeland, Nederland, Zweden, een 72-jarige oud-directeur op wereldreis met zijn eigen auto uit Noorwegen, een Zwitsers koppel, een Australiër die huis en haard had achtergelaten om de liefde van zijn leven na 10 jaar weer te ontmoeten en een voormalig soldaat uit Israël. De eerste dag was er nog weinig aan de hand. We sprongen van de boot en konden snorkelen, het eiland verkennen (de Kuna familie die er woonde waren er als de pollos bij om een dollar per persoon te vragen) en zwemmen. De dag erop konden we op een ander eiland beachvolleyballen en nog meer zwemmen en snorkelen. ’s Avonds was er BBQ op het eiland en de sfeer was goed! De dag erna bleek dat het schema enigszins afweek van wat er in eerste instantie was verteld. We zouden niet zondag maar maandag aankomen. Inmiddels was het stuursysteem gebroken en alweer gemaakt, wat tot de nodige vertraging had geleid. De laatste dag voeren we naar een tweetal hele mooie onbewoonde eilanden waar we nog meer konden ontspannen. Let wel: uiteindelijk gingen we pas om 15h richting dat eiland, omdat de kapitein vond dat we eerst ons eten moesten verteren.

De dag van de uiteindelijke lange zeilreis vertrokken we om 15h (ze hadden iets met dat tijdtip) voor een 40 urige non-stop trip. En toen begon de ellende pas echt: de zee was ruw genoeg om iedereen in elk geval een beetje ziek te maken. Ik werd behoorlijk zeeziek, maar met behulp van reispilletjes ging het aardig. Inmiddels gingen de eerste stemmen van muiterij op, want het eten was schandalig goedkoop en slecht, de toilet moest met 16 worden gedeeld, maar schoonmaken is geen Spaans woord kennelijk en de veiligheid op het schip liet ver te wensen over. De kapitein sprak geen Engels en had zijn boot niet goed onderhouden, maar aangezien hij continue marinuana rookte voelde hij zich zwaar relaxt onder alles. De cabines waren snikheet en in het voorste gedeelte was slapen onmogelijk op open zee. Midden in de nacht bleek ons raam niet goed waterdicht te zijn, want de eerste golf zeewater plonste op mijn hoofd. Waarna er nog vele golven volgden. Bedenk dat je ligt te slapen, en dat er iemand emmers met zeewater over je heen gooit. Met alle beweging door het varen deed het me denken aan de slaven die eeuwen geleden van Afrika naar Amerika werden verscheept. Die lagen aan elkaar geklonken in het voorste gedeelte van zo’n schip zonder wat voor comfort dan ook. Maar goed, die hadden dan ook geen 550 dollar betaald.

De ochtend na de eerste navigatienacht hadden we nog 30 uur te gaan en ik wist werkelijk niet hoe ik dat zou moeten volhouden. Ik kon nauwelijks eten, het bed was doorweekt en er bleek geen einde aan te komen. Inmiddels was Tina door de reisleidster racistisch bejegend en zat er ook doorheen. Nog twee dagen en een nacht te gaan... De sfeer was onverminderd goed met de andere gasten, maar het respect naar de bemanning was tot een minimum gedaald. De Noor overwoog naar de politie te gaan bij aankomst of hem tegen de vlakte te slaan. Ik dacht toen,als het laatste doet, gebeurt het eerste daarna ook vast wel. Lees voor een volledige beoordeling van deze reis het volgende blog:

http://daan-intothegreatwideopen.blogspot.com/2014/05/gitana-iii-review.html

Mijn reispilletjes waren op, maar de Engelsman had nog wat extra pilletjes. Bij aankomst in Catagena ontdekte hij dat het slaappillen waren. Ach, het werkte,want ik kon in elke onmogelijke positie wat slaap pakken. Gebroken en smerig kwamen we aan in bloedheet Cartagena. 

Meer over dit mooie stadje later. Maar de douches zijn hier fan-tas-tisch en de voel beweegt niet!

Gitana III review

The only thing worse than the food is the captain. No sense of hospitality and safety precautions on a boat in diabolical condition. Total lack of information.

The trip we booked was the worst experience in our lives. I will try to give an overview as complete and structured as possible.

1.       Captain

The captain does not speak English. He was rude, impolite and blessed with a hot temper. He was smoking marihuana all the time! He is very lazy leaving almost all the work to his staff. Girlfriend of the captain was there but did nothing.

2.       Lack of organisation

Transport to the boat was highly unorganised, people waited for hours in the early early morning. Drivers didn’t speak English and took it easy during the many stops. They tried to make up for that time by driving like a maniac. Car sickness guaranteed! Beware of “additional tax” for transportation.

The whole first day was spent on getting to the boat, only to find the boat not ready to leave yet. We waited for a couple of hours for immigration and the staff preparing the boat.

There was a delay of one full day, because things broke down and preparations were not done properly. This delay was only mentioned while on the ocean after three days. The staff was not informed either.

3.       Condition of the boat

There was no safety instruction. We had to ask for it. The life boat boxes were used for storage of many things that should not be in there, including fish hooks. Unclear where life jackets were.

The overall condition of the boat was poor. Windows were not waterproof and had to be covered by a piece of plastic held on its place by spare ropes. Our bed was soaking wet by the water coming in with buckets at a time. Impossible to sleep in there, unless you like showers of sea water in the middle of the night. Very hot in the cabin because there was no ventilation.

Engine broke down in the middle of the night in the middle of the ocean.

Steering system broke down during calm weather. Imagine the possible consequences if that would have happened during the storm in open sea the night after that.

All in all the boat is poorly maintained and needs necessary improvements.

4.       Conditions on the boat

Overcooked pasta was served almost every day. Ice cold sausages on day 2 of navigation. Even though there were people with specific diets, no adjustments were made. So they ended up eating less or nothing. There were cockroaches in the kitchen! We were hungry most of the time while the captain, girlfriend and staff eat whenever they liked. Toilet was a mess and was to be shared with 16 people. Only cleaned once, upon our request. Beds did not have a rail to prevent you from falling out during navigation – one guest actually fell out of his bed hard. Some of the beds are virtually impossible to sleep in during navigation.

5.       Staff

Because of the soaking wet bed, one guest laid down in the common area. The girl who worked there woke the guest up and asked her to move to another bed, because she wanted to lie there, while making racist remarks. The (staff) girl was very lazy and sick during navigation.

There was no communication between the captain and the one girl who worked there, who was our spokesperson/translator. Passport procedure in Colombia was dodgy, slow (1 full day) and not to be trusted.

All in all a loooot of waiting time, even while in San Blas. No organised activities apart from a BBQ for which the local Kuna people paid the toll for having the clean up the mess the day after.

Furthermore, there was no compensation for the delay and the fact that the guests could not sleep in their beds they paid for. Guests on the boat were great and in good spirit but they all disliked the captain and the way things were going. I would not recommend this trip and boat to my worst enemy. Do not pay anything in advance, and pay to your satisfaction upon arrival.

To end with something positive, the boat was very big, so there was a lot of space on the deck. We were three full days in San Blas and the islands were very nice! 

De kop is eraf! / We have lift off!

Ergens in januari 2014 kwam het plan om eens wat anders te gaan doen. Mijn opdracht bij Heineken liep af en Tina kreeg een onderzoeksplek in Tanzania vanaf september. Samen met andere factoren leek de tijd er rijp voor, dus besloot ik mijn baan en appartement op te zeggen en samen op reis te gaan. Eerste bestemming: Zuid-Amerika. Tweede bestemming was sowieso Tanzania en wat er na Tanzania komt wist nog bijna niemand. Een serie van afscheidsdiners en –feestjes maakte het allemaal een grote afscheidstour. Maar vanaf dat moment was ik wel Koos Werkeloos en Danny Dakloos!

De referentie naar “Into the great wide open” van Tom Petty heb ik bewust gekozen omdat ik hem heb zien optreden in Stockholm en daar de grote reis in het grote onzekere begon. Op dinsdag 6 mei vertrok ik vanuit Amsterdam, voor een vlucht die ik zo’n 100 keer eerder heb gemaakt. Bekend terrein dus. Na een gezellige avond daar met vrienden was het de dag erna tijd voor het echte werk. Onze vlucht naar Madrid vertrok om 15u vanaf Arlanda. In Madrid zouden we een nacht zouden doorbrengen voordat de vlucht naar Panama Stad zou vertrekken. Voor de gelegenheid hadden we een hostel geboekt in het centrum van Madrid. Ik verheugde me op de tapas (ik vind namelijk dat een dag in Spanje zonder chorizo te hebben gegeten sowieso een verloren dag is), maar het werd paëlla, buiten op een terras vlakbij Plaza Mayor.

De ochtend erop namen we de metro naar de luchthaven. Een goedgeklede jongen legde een kopie van een handgeschreven briefje op ieders schoot. Ten eerste: als je het doet, maak je er dan niet zo gemakkelijk van af door kopietjes te maken. Kom op, je hebt geen werk, dan kun je ze ook wel allemaal met hand schrijven. Scheelt weer geld voor het kopieerapparaat. Ten tweede: als er iets anders dan geld wordt aangeboden (zoals een onaangebroken 1,5 liter fles water), weiger dat niet middels een schamper lachje, maar neem het aan en verkoop het desnoods. Kortom, wij dak- en werklozen zitten nog niet helemaal op dezelfde golflengte. Overigens ga ik deze blog niet met de hand schrijven, maar dit terzijde.

Enfin, de vlucht naar Panama vetrok vanaf het afvoerputje van de Madrileense luchthaven, maar verliep ronduit ontspannen en niet alleen het vliegtuig, maar ook de tijd vloog! De schermpjes bijvoorbeeld zijn veel moderner dan die van KLM; het aanbod van films is wat minder.  Na de landing werden we opgehaald door een chauffeur van het hostel, die ons naar Hostel Mamallena bracht. Ondanks dat het plaatselijk nog maar 19 uur was, was het vrijwel direct bedtijd.

Na een nacht van 12 uur (!) maakten we plannen om de stad te bekijken. Wat ons bij aankomst al opviel, viel ons nog meer op de dag erna. Voorsorteren werk hier op basis van de wet van de sterkste. Als je een verkeerde rij hebt gekozen is het bijna onmogelijk om nog van rij (ik zeg hier heel bewust geen rijBAAN, want die zijn er natuurlijk niet) te wisselen, want elk gaatje tussen auto’s wordt vakkundig dicht gereden zoals een peleton de kopgroep terug pakt. Je kunt wel de suggestie doen dat je er tussen wilt (en gaat!), dat wil nog niet zeggen dat je er ook tussen komt. Verder is Panama een duidelijk ontwikkelingsland: putten kennen hier geen deksels (dus dat is lekker veilig lopen in het donker), er ligt ontzettend veel zwerfvuil, straten zijn vies en slecht onderhouden 

  

en er rijden auto’s rond die al 25 jaar de APK niet meer zouden doorkomen. Maar goed, voor dat laatste hoef je Europa niet uit. Wel staan er ongelooflijk veel hoge flats (daar is de  torenflat in Naarden niets bij!) die het beeld van de stad van veraf bepalen.

De oude stad Casco Antiguo is behoorlijk antiquo; alleen de gebouwen aan de buitenkant (en prominente gebouwen meer in het centrum) lijken in goede staat. 

Zoals het museum over het Panama Kanaal. Op zich interessant, maar de Wikipedia pagina over het kanaal heeft me de ochtend erop meer geleerd dan het museum. Ook omdat alle informatie uitsluiten in het Spaans beschikbaar was. De audiotour was dan wel weer in het Amerikaans-Engels, doorspekt van Amerikaans patriotisme, zoals Amerikanen overal spek doorheen doen. Daarna met de taxi naar de meest zuidelijke sluis van het kanaal. Dat was indrukwekkend! 

Verder valt te vermelden dat het hier warm is. Heel warm. De thermometer geeft 33 graden aan, maar de gevoelstemperatuur scheen 39 graden te zijn. Celsius welteverstaan. 

Overigens snap ik het principe van gevoelstemperatuur niet: is de temperatuur niet al iets wat je voelt? Of is het meer zoals cocaïne ook een bepaalde straatwaarde heeft, terwijl de eigenlijke waarde veel lager ligt. Dat ga ik vragen als ik Colombia ben!

-English-------------------------------------------------

Somewhere in January I came up with the idea to do something completely different. My assignment to Heineken was almost done and Tina got the opportunity to do research for her master thesis in Tanzania as of September. Together with other factors I though the time was there, so I resigned from Capgemini and Heineken and stopped the contract of the apartment in Amsterdam to go on a trip together. First destination: South America. Second destination was Tanzania and what will happen after Africa almost nobody knows. A series of farewell dinners and parties made it all one big farewell tour. But after that I really became Harry Homeless and Umberto Unemployed.

The reference to “Into the great wide open” by Tom Petty I picked deliberately, because I have seen his show in Stockholm and there the trip into the great unknown started. Tuesday May 6^th I left Amsterdam to make a flight I have done approximately 100 times before. Been there, done that. After a great night out there with friends, the real deal started the next day. Our flight departed 15:00h towards Madrid. In Madrid we would spend the night, before we would take the second flight to Panama City. For the occasion we booked a hostel in the very centre of the city. I was looking forward to eating tapas (one day in Spain without eating chorizo is a wasted day if you ask me), but it was paëlla after all. Great to be able to sit outside that late.

The next morning we took the underground to the airport. A well-dressed guy put a copy of a handwritten message on our laps. First of all: when you do it, do it good and do not take the shortcut by copying your message. You do not have a job, so at least you could write all notes one by one! Secondly: if somebody offers you something else than money (like a sealed 1.5 liter bottle of water), do not refuse it while having a smirk on your face, but take it and sell it if you must. All in all, us homeless people are not aligned completely yet. By the way, I will not write this blog by hand, just so you know.

Anywho, the flight departed from the absolutely edge of the airport, but the flight itself was very comfortable. Not only the plane, but also the time flew! The screens in the chairs are way more advanced than the ones from KLM; the film selection was a bit disappointing though. At the airport in Panama we were picked up by the driver from the hostel, who droves us straight to the Hostel Mamallena. Even though the local time was 19h, it was bed time almost on arrival.

After a night of 12 hours (!) we made plans to visit the city. What struck us on the day of arrival, struck us even more the day after. Sorting in traffic is done by the law of ‘the biggest goes first’. If you happened to have picked the wrong queue, it is virtually impossible to change queue (do you notice that I deliberately choose ‘queue’, although ‘lane’ would be the word that is expected?). Every gap is professionally closed like a peloton getting a hold of the front group. You can try to indicate that you want to (and will) merge, you will have to wait until no cars are coming anymore. Panama comes across as a developing country: the gutter consists of real holes (nice to walk in the dark), there is a lot a litter in the streets and in the water, streets are dirty and poorly maintained and cars drive around in a state that would not pass the yearly check 25 years ago. But anyway, for the latter you do not have to leave Europe. On the other hand, there are loads of very tall buildings, which affect the sky line dramatically.

The old town Casco Antiguo is definitely antiguo; only the buildings on the outside(and the more prominent buildings on the inside) appear to me in relatively good shape. Like the museum about the Panama Canal. Interesting, but the Wikipedia page about the canal I read the morning after learned me more than the whole museum did the afternoon before. Also because the information was entirely and exclusively in Spanish. The audio tour was available in American English and included some interesting stories between the patriotic propaganda. After the tour we took a taxi to the most southern lock of the canal. We saw a huge ship pass from the fourth floor and that was definitely impressive!

Furthermore I can tell that it is warm. Very warm. The thermometer indicates 33 degrees, but it felt like 39 according to a fellow traveller. Celsius to be clear! By the way, I do not understand the difference between real temperature and what you feel and how that can be different. Is the temperature you feel not the real temperature? Or is it like cocaine, which has a street value way higher than the normal price? I will save that question for when we arrive in Colombia.