Plaksnorren en maskers; voetbal in Zuid Amerika / Fake moustaches and masks; Football in South America

De Zuid Amerikaanse beleving van voetbal is spreekwoordelijk. Het begint me zo onderhand behoorlijk de neus uit te komen.

Het begon al twee weken voor de eerste aftrap. Een avondvullend praatprogramma met vier volwassenen die elk hun favoriete opstelling mogen presenteren van een bepaald team. Met de nodige discussies ondersteund met visualisaties natuurlijk. Had ik al gezegd dat dit programma avondvullend was?!

Op elke straathoek in Bogota kon je een shirt van Colombia kopen. Dat ze nep waren werd niet eens stil gehouden: de verkopers riepen luidkeels “replica” en dan hun prijs. Meestal onder de 10 euro. Werkelijk 1 op de 2 mannen en 1 op 4 vrouwen droeg zo’n shirt; ongeacht functie of dienst, iedereen komt weg met het dragen van het nationale shirt in Colombia. Elke bar, elk restaurant en zelfs elke attractie heeft een televisie; of het nou een ouderwetse beeldbuis is, een kleine telefoon, een mini-televisietje met antenne of een grote platte televisie waar de kwaliteit van de uitzending helemaal niet op aansluit.

Dan, de eerste wedstrijd in Bogota vanaf Park 93, waar half de stad zich had verzameld. Ondanks het grote aantal mensen, zat het merendeel keurig in het midden op de grond, zodat alle kleine Colombiaantjes het scherm konden zien. Totdat er een grote Europeaan aankwam natuurlijk. Het park ontplofte toen de eerste goal tegen Griekenland viel. Het feestgewoel druiste nu echt los, en ging door tot in de kleine uurtjes. Let wel, de wedstrijd begon lokale tijd om 11 uur ’s ochtends. Eindresultaat: 10 doden. Voetbal lijkt inderdaad oorlog te zijn.

Het commentaar is zenuwslopend. Elke pass over de middenlijn wordt als een kans gezien en het overspelen wordt begeleid met de naam van de speler. In ongelooflijk rap tempo. En natuurlijk, elke goal wordt onthaald met "Gooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooal de Portugal", ook al viel die treffer van Nani in de 5e minuut en moesten er nog 85 minuten gespeeld worden. Sinds ze daarmee zijn begonnen lijkt het alsof elke goal op die manier een sleutelgoal is die de wedstrijd beslist op een ongelooflijk onverwacht moment, geacteerd of niet. Om gek van te worden!

De tv zenders deden verslag van het feest van de supporters. Het leek wel of ze geen genoeg konden krijgen van de goals, maar dan met name de reactie van het publiek op de goals. Keer op keer werd dezelfde goal getoond, met het publiek op een andere locatie. En ook die locatie-juich werd herhaald. Natuurlijk afgewisseld met een verslaggever op de straat die feestende mensen interviewde. Ik heb zelfs een verslaggever halverwege een interview zien besluiten af te zien van het gesprek en zelf lekker mee te hossen.

In Ecuador, waar we nu zijn, is het niet veel anders. Behalve dan dat niemand echt gelooft in hun eigen team. Nog voor de tweede wedstrijd van de groepsfase liet menig local al merken dat ze een ander team steunen: Duitsland, Brazilië en Nederland hoor je het meest. Ook Ecuador won een wedstrijd en natuurlijk gingen de mensen naderhand de straat op. Nou is het aantal mensen dat op de Galapagos woont niet bijzonder indrukwekkend, toch zorgde het voor heel wat lawaai. De dagen erna (jawel, de DAGEN erna) zagen we op de televisie een reeks meligheden die we in Nederland sinds de jaren ’70 niet meer publiek durven te vertonen. Een verslaggever met pruik en plaksnor, twee verslaggevers met maskers op en een komisch bedoeld nagespeelde voetbalactie, ze kwamen allemaal langs. Natuurlijk afgewisseld met beelden van juichende mensen. En 10 keer herhaald.

Je zou haast vergeten dat we in een ontwikkelingsland zijn...

------English-----------

The South American experience of football is legendary. And it starts to get on my nerves.

It started two weeks prior to the first match. An evening long programme with four adults talking about their favourite starting 11 for a certain team. With the inevitable discussions and supporting visualisations of course. Did I already mention that it was an evening long?!

On every street corner you could buy a shirt of Colombia. That they were fakes did not seem to matter to the vendors; they yelled out loud ‘replica!’ and then the price. Usually not even 10 euro. Literally every second man and every fourth woman wore a shirt like that; regardless of their function or job, everybody pulled it off apparently. Every bar, every restaurant and even every attraction had a television; whether it was an old-fashioned tube, a smartphone, a mini-tv with antenna or a mega flat screen that was way too good for the quality of the broadcast.

Then, the first match in Bogota from Parque 93, where half of the city had gathered. Despite the large number of people there, the majority sat down on the ground, so every little Colombian person could see the screen. Up to the moment a large European showed up. The park exploded when the first goal was scored against Greece. The party now really started and went on until the morning. Please note that the game started at 11 AM local time. End result: 10 dead. Football really seems to be war.

The commentators are insane. Every pass that crosses the middle line is seen as an opportunity and is accompanied with the name of that player. In an insane pace. And of course, every goal is welcomed with a "Gooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooal de Portugal", even though that goal by Nani was made in minute 5, when at least another 85 were to play. Since they started doing that, it seems like every goal is a key goal that finishes the match at an incredibly unexpected moment, acted or not. It drives me crazy!

The tv channels covered the party of the supporters. It looked like they could not get enough of the goals, but especially not from the reactions of the crowds. Time after time the same goal was shown, with crowds of different locations. And even those location-cheers were repeated. Of course interspersed with a reported on the street amongst the partying people. I even saw a reporter stopping halfway his interview, because he decided to mingle and party with the crowd.

In Ecuador nothing is really different. Except for the fact that no one seems to believe in their own team. Even before the second game in the group phase many locals shared their favourite team: Germany, Brazil and The Netherlands I heard the most. Also Ecuador won a match and afterwards there was a… party on the street! A lot of noise from the small community on the Galapagos, where we are at the moment. The days after the game (yes, the DAYS) we saw many things on tv too silly to be true. But they are true. A reporter with a wick and a fake moustache, two reporters each with a funny mask and a re-enactment of a football actions meant to be really funny. Also here of course interspersed with cheering crowds. And repeated 10 times.

One would almost forget that we are in a developing country…